Po pięciu miesiącach potajemnego „fedrowania” łyżkami do zupy, dwóm więźniom z celi położonej na parterze zakładu karnego udało się wydrążyć sześciometrowy tunel, którym uciekli z więzienia.
Jednego z uciekinierów, Antonio Vargasa, złapano na dworcu kolejowym zaledwie kilka godzin po ucieczce, zaś drugiego, Ruperta Donovana, zatrzymano następnego dnia w domu jego rodziców.
Aresztowany gwałtownie protestował, twierdząc, że to nie on jest uciekinierem Rupertem, lecz jego bratem bliźniakiem, Davidem. – Jesteśmy do siebie podobni jak dwie krople wody – przekonywał. Jego rodzice to potwierdzali. Jednak policjanci podejrzewali zmowę obu braci, mającą na celu czasową zamianę ról. Aby nie dopuścić do oszustwa, postanowiono ich zidentyfikować metodą wykluczającą możliwość pomyłki.
Celem identyfikacji bliźniaków przeprowadzono badanie kodu genetycznego DNA na próbce kilku włosów znalezionych na poduszce więziennej pryczy zajmowanej przez uciekiniera, a następnie porównano wyniki z rezultatem identycznego testu przeprowadzonego na włosach pobranych od zatrzymanego.
Wynik testu DNA jednoznacznie wskazywał, że uciekinierem jest zatrzymany, gdyż badanie wykazało całkowitą zgodność genetyczną obu próbek. Jednak rodzice obu braci uparcie twierdzili, że zatrzymany w ich mieszkaniu syn, to faktycznie David, a nie uciekinier Rupert.
Poproszony o pomoc w rozwiązaniu problemu ekspert kryminalistyki wyjaśnił, że bliźniacy jednojajowi z natury rzeczy mają identyczny kod genetyczny. – Skoro obaj są tacy sami w każdym calu, to jak ich zidentyfikować? – zapytał jeden z funkcjonariuszy. – Jest sposób dający nawet w tym przypadku stuprocentową pewność – odpowiedział ekspert.
JAKI TO SPOSÓB?
(rozwiązanie w numerze)