Opinie i listy

 Witam serdecznie!

Dziewczyna z „Detektywem”

Z okazji 20 rocznicy wydawania miesięcznika przesyłam szczere życzenia wszystkiego dobrego i wszelkiej pomyślności. Czytam Was, kochani, prawie od początku, czyli gdzieś około 19 lat. Musze przyznać, że „Detektyw” jest moim ulubionym pismem i zawsze niecierpliwie oczekuje na następne wydanie.

Ej, łezka się w oku  kręci, bo wspominam czasy, kiedy pani w kiosku RUCHU sprzedawała mi „Detektywa” spod lady. Na szczęście czasy się zmieniły na tyle, że mimo iż od kilkunastu lat mieszkam w Kanadzie, nadal co miesiąc mogę Was czytać. Dzięki za to…

Ela z Vancouver

Szanowna Redakcjo!

Na wstępie pragnę wyrazić słowa uznania dla pisma i tworzących go ludzi. Nie będę Wam słodzić i wychwalać pod niebiosa, powiem tylko, że czytam Was od dobrych 7 lat i nigdy się nie zawiodłam. Zastanawiałam się nawet, co w Waszym piśmie jest takiego, co przyciąga mnie tak silnie i nie pozwala przejść obok kiosku obojętnie. Wydaje mi się, że to ten język, którym piszecie. Niepowtarzalny język, narastające tempo, zróżnicowanie tematyczne i świadomość tego, że nie jest to fikcja literacka, ale faktyczne historie, które miały miejsce tuż obok... Dodam jeszcze, że jestem z zamiłowania plastyczka, rysunek jest dla mnie podstawową formą wyrazu, a u Was kiedyś niesamowicie raziła mnie ta graficzna strona Detektywa. Ile razy zastanawiałam się jak można takie szkarady zamieszczać w tak szanowanym miesięczniku! Ale… dojrzałam i zrozumiałam. I teraz jestem największą fanką Waszych rysowników! Ale może przejdę do sedna sprawy.

Wczoraj miałam ważne spotkanie w sprawie pracy w okolicach centrum miasta. Mieszkam niedaleko Warszawy i przywykłam już do dłuższego spędzania czasu w środkach komunikacji miejskiej. W lipcu będę miała 24 lata. Jestem otwartą, pogodną osobą i zawsze w otaczającym świecie szukam najpierw tych pozytywnych stron życia. Mam świadomość, że istnieje ta ciemna strona ludzkiej natury (tak długo Was czytam...), ale nigdy nie doszukuję się zła w otoczeniu. Powiem nawet, że czasami jestem aż nazbyt społeczna, bo ludzie mnie fascynują i nie mogłabym stronić od nich w żaden sposób.

Wracając do tematu: dojechałam jakoś w okolice Ronda Wiatraczna i pozostała mi tylko 15-minutowa jazda tramwajem do centrum. Wsiadłam na pętli w numer 22, włączyłam sobie muzykę i czekałam, aż ruszy. Gdy ruszył, w tylnim wagonie może było z 5 osób, łącznie ze mną. Nie przyglądam się współpasażerom – nigdy nie podsłuchuję, nie krytykuję. Jadąc tramwajem mam poczucie przynależności do chwilowej społeczności, która w razie czego powinna się wspierać, która przez chwilę w ciągu całego, pośpiesznego dnia ma ten sam cel, dzieli tą samą przestrzeń. Nie rozglądałam się, nie zauważyłam nawet kto i kiedy usiadł na siedzeniu za mną.

Nagle wydało mi się, że zaczepiam o coś płaszczem, potem poczułam jakbym sama usiadła na własnej garderobie, jakieś takie ciągnięcie, coś było nie w porządku. Nie miałam najgorszych myśli. Biały dzień. Bezpodstawne, ale odruchowe poczucie bezpieczeństwa. W pewnym momencie, a były to sekundy, najpierw ujrzałam w oknie odbicie wielkiej białej dłoni tuż za moimi plecami, a chwilę później ten człowiek wstał i zamiast chwycić się rurki, czy siedzenia, bezczelnie chwyta mnie za pierś! Z całej siły, zaciska palce, tak szybko... Odruchowo go odpycham, unoszę się z miejsca... Tak szybko się to dzieje, kiedy drzwi za nim się zamykają.... Koniec.

Zostałam sama. Rozglądam się i widzę twarze współpasażerów. Patrzą na mnie. Więc widzieli. Dlaczego nic nie zrobili? Dlaczego patrzą na mnie takim wzrokiem? Lecą mi łzy po policzku. Ręce się trzęsą. Złość, upokorzenie, ohyda....Jak to?! Dlaczego?! Dlaczego nikt nic nie zrobił? Widzieli przecież jak bawił się moim płaszczem, jak mnie chwycił. Roztrzęsiona wysiadam gdzieś przy Nowym Świecie. Chowam się gdzieś za budynek. Płaczę tam dobrych kilka minut. Jak mam teraz po czymś takim normalnie funkcjonować? Miałam mieć rozmowę o pracę. Wróciłam do domu i płakałam przez resztę dnia. Byłam zbrukana, upokorzona, poniżona.

Dzisiaj jestem już tylko zła. Wściekła. Tego rodzaju ludzi jest mnóstwo. Ja wiem, że to choroba, ze powinno się im pomóc. Jednak ja już nie mogę na to dłużej patrzeć pobłażliwie! Od nich się aż roi w środkach komunikacji miejskiej. Tylko polują na niewinne dziewczyny, kobiety. A ofiary zawsze pozostawione zostają same sobie, bo ludzi wokół nic nie interesuje poza własnym nosem, czy wolnym siedzeniem! Nie może tak być dalej! Nie można im dawać wolnej ręki (sic!), bo rozpanoszą się i już nie będzie można spokojnie wyjść z domu! Tacy ludzie są niebezpieczni, bo zazwyczaj są bezkarni! No bo co by policja zrobiła na taką skargę? Mogę go opisać...Twarzy nie widziałam. Wysoki, co najmniej 185 cm wzrostu, ciemne, krótko ostrzyżone włosy, lekka otyłość... Jest silny, więc jeździ tramwajami i molestuje do woli... a ludzie odwracają głowy! Dosyć!

Proszę o pomoc. Nie wiem czego oczekuje. Nie mam prawa oczekiwać niczego, ale piszę o tym właśnie do Was, bo Wam ufam. I dlatego, że wczoraj, gdy on mi to zrobił... ja właśnie czytałam wydanie na dwudziestą rocznicę numeru Detektywa.

 Szanowna Redakcjo,

będąc w odwiedzinach u syna przeczytałam mu m.in. zabawną historię opisaną w „Detektywie“ o żarówce i  „poszerzonym uśmiechu“. Nadmieniam, że syn jest szanowanym pracownikiem ambasady, ma doktorat nauk ścisłych i w ogóle jest poważnym człowiekiem. Uśmialiśmy się oboje, pokręcili głowami nad niedowiarkami, po czym syn zamilkł, pokrzątał się po pokoju i zniknął w łazience.

Coś mnie tknęło, żeby tam zajrzeć, choć nigdy go w tym miejscu nie szpieguję!

Zamurowało mnie! Spinał się nad wanną i – wykręcał żarówkę!

Złapany na gorącym uczynku, suto się tłumaczył, iz absolutnie nie miał zamiaru wsadzać żarówki w usta, tylko tak sobie  „przymierzyć“, bo on oczywiście wierzy w to, co piszą, ale jednakowoż… On wie, że nie wejdzie, tylko chce tak trochę spróbować, czy da się popchnąć, oczywiście tylko kawałeczek i zaraz z powrotem, wiec nie ma najmniejszego powodu do obaw, bo on ma wszystko pod kontrola. Przecież wie, co robi!

Pogroziłam, że nie będę mu wżywała pogotowia, a on z żarówką w gębie sam niczego nie załatwi, a i w pracy będzie wesoło, jak się dowiedzą, i wreszcie że napiszę do Was i w ogóle groziłam wszelkimi sankcjami. Powstrzymał się wiec od doprowadzenia akcji do końca, stwierdzając iż w jego przypadku chyba by weszła i… pewnie też wyszła. Syn opanował na szczęście swoją żądzę poznania i skończyła się dalsza tragikomedia żarówkarza.

Długo dyskutowaliśmy na ten temat, a ja czułam, że choć zrezygnował z kuszenia losu, to zostało w nim coś z poczucia: „mnie na pewno by się udało“. I tak jest chyba z niektórymi. Nie wiem ilu biedaków skończyło po przeczytaniu artykułu na pogotowiu, ale to temat do głębszego zastanowienia się.

O ile mniej byłoby przestępstw, gdyby ludzie nie byli ślepo przekonani, iż „mnie to się nie może zdarzyć“, “mnie to nie dotyczy“, gdyby wierzyli w to, w co wierzyć trzeba! Żarówka akurat wygląda na taką łatwą, ale skoro nikomu się nie udało, to skąd ta pewność, że ja akurat będę tym pierwszym, który zdoła to uczynić? I wcale człowiek nie musi być pijany ani głupi.

PS. „Detektyw” to moje ulubione polskie czasopismo, które ma bardzo dobry poziom literacki i graficzny. I syn go polubił, i to nie tylko z powodu tej żarówki poszerzającej uśmiech!    

Życzę sukcesów w pracy i dużo dobrych pomysłów Wasza wierna czytelniczka 

Medea z Opawy

Pragnę nawiązać do problemów poruszonych w Wydaniu Specjalnym „Detektywa” (3/2006) dotyczących różnych form agresji wśród małoletnich obywateli naszego państwa. Pragnę i ja wtrącić swoje trzy grosze.